Hartowanie laserowe

ALOtec-Dresden_6434765_42186_image Atomizer jest oficjalnym przedstawicielem w Polsce niemieckiej firmy ALOtec Dresden GmbH zajmującej się technologią hartowania laserowego oraz proszkowego napawania laserowego. Hartowanie laserowe jest procesem, w którym wiązka lasera oddziałuje bezpośrednio na obrabiany przedmiot dostarczając mu energię. Wiązka laserowa rozgrzewa się miejscowo w powierzchniowych warstwach obrabianego przedmiotu do temperatury przemiany austenitycznej obrabianego materiału. Prowadzi to do homogenizacji atomów węgla oraz rozrostu austenitu w materiale. W zależności od materiału temperatura przemiany austenitycznej wynosi od ok. 900°C do 1400°C a czas jej utrzymywania się od ok. 3s do 10s. W następstwie wprowadzania ograniczonej ilości ciepła do obrabianego przedmiotu i jednocześnie w skutek szybkiego odprowadzania ciepła z materiału następuje samoistne schładzanie obrabianego detalu. Nie jest wymagane stosowanie dodatkowych mediów chłodzących takich jak: woda, olej czy sprężone powietrze. Hartowanie laserowe może być stosowane do wszystkich materiałów, które podlegają hartowaniu ogniowemu i indukcyjnemu 

Zalety hartowania laserowego:

  • Stosowane do wszystkich dających się hartować stali z wystarczającą zawartością węgla – min 0,22C
  • Szerokość śladu hartowniczego wynosi od 1 do 50 mm w zależności od zastosowanego układu optycznego oraz maksymalnej mocy lasera
  • Głębokość hartowania wynosi max. do 2 mm i jest uzależniona od rodzaju materiału
  • Dzięki możliwości szybkiego, miejscowego wprowadzenia dużej ilości ciepła w bardzo krótkim czasie możliwe jest zmniejszenie stosowania naddatków materiału na dalszą obróbkę
  • Temperatura hartowania jest kontrolowana z dokładnością do +/- 10°K
  • Wybiórcze hartowanie powierzchni detalu. Powstaje twarda warstwa powierzchniowa z miękkim rdzeniem oraz obszary niezmodyfikowane w procesie hartowania
  • Brak konieczności stosowania dodatkowych mediów chłodzących jak woda i powietrze

Ograniczenia techniczne hartowania laserowego:

  • niemożliwe jest nakładanie na siebie śladów hartowniczych, gdyż we wspólnym obszarze występuje zjawisko obniżonej twardości hartowniczej z powodu podwójnego odpuszczania, minimalna odległość śladów hartowniczych wynosi ok. 1 mm
  • hartowanie większych powierzchni polega na pokrywaniu tego obszaru równoległymi lub meandrycznymi ścieżkami hartowniczymi